W lusterku rzeki…

 

W lusterku rzeki

drzewa

dziwią się swej urodzie

chmury płyną

bardziej niebiesko

z lekkim falowaniem

maleńki księżyc

pobladły ze strachu

lub zmęczenia

zaczepił jednym rogiem

o przybrzeżną trzcinę

Odbite niebo

Podwojony świat

Góra dół

i jeszcze zamyślenie drugiego brzegu

co wabi zielenią

i miłosnymi rozmowami ptaków

W lusterku rzeki

   podwójny świat

płynie gdzieś

do niewiadomego morza czasu

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *